Þetta er saga sem ég fann á netinu um konu sem upplifði þetta sjálf... BRJÁLAÐ marr :'D:'D
Afi minn og amma í þýskalandi áttu tveggja hæða hús. Á neðri hæðinni var íbúð sem þau leigðu út.
Í 7 ár leigðu hjá þeim miðaldra hjón, herra og frú Gerke, með þrjú börn.
Karlinn var alveg ótrúlegur auli í einu orði sagt. Hann var algjörlega kúgaður af eiginkonu sinni sem var hið mesta skass.
Kerlingin var alltaf að reyna að verða rík og var endalaust að finna eitthvað upp til að auðgast á.
Hún þreyttist seint á að búa til allskonar djö.... föndurdrasl og lét karlangann standa á laugardagsmorgnum niðri í bæ, á útimarkaði og reyna að selja það.
Það versta sem hún hafði búið til og reynt að selja voru vængir !!.....já, vængir sem áttu að gera fólki (sem var langt undir kjörþyngd) kleift að fljúga.
Hún hafði víst eytt öllum vetrinum í að hanna og smíða þessa vængi.
Hún hafði líkað prófað þá á karlinum sínum. Ég var ekki svo heppin að hafa séð það , en afi sagði mér allt um það.
Einn morguninn hafði hún dressað karlinn í vængina og fengið að skutla honum út um gluggann í stofunni hjá afa og ömmu.
Hann stórslasaði sig á fæti við hastarlega lendingu og þar sem hann lá í garðinum og engdist af kvölum með vængina fasta á sér, þrumaði skassið yfir honum að hann hefði ekki blakað nógu hratt!!!
Eftir þetta lét hún hann klifra upp í plómutré í garðinum (sem var ekki alveg eins hátt og glugginn í stofunni) og aftur og aftur reyndi karlinn að fljúga.
Á endanum þóttist hann hafa flogið smá, þegar hún sá ekki til og var það til þess að hún smíðaði nokkra vængi til viðbótar og lét hann reyna að selja þá. Auðvitað seldi hann ekkert af þessu dóti og þegar hann kom heim húðskammaði hún hann fyrir aumingjahátt og lélega söluhæfileika.
Það sem þessi aumingja maður mátti þola af andlegu ofbeldi af hálfu konu sinnar, var ekkert grín.Karlinn svaraði aldrei fyrir sig, en leitaði huggunnar í óhóflegri bjórdrykkju.
Það mjög hljóðbært í húsinu og afi minn oft nærri komin að því að hlaupa niður stigann og hella sér yfir kerlinguna, ekki af því að hann vorkenndi karlinum, nei.. öskrin í henni trufluðu sjónvarpsgláp afa.Ég aftur á móti hafði óskaplega gaman að því að hlusta á fúkyrðin sem hún bunaði á karlinn (hvað segir það um mig ??)
Þið ímyndið ykkur örugglega kerlinguna stóra og feita og karlinn lítinn og ræfilslegan......þannig var það ekki....hún var lítil og feit en karlinn frekar hávaxinn og stæltur.
Þetta sumar fór eitthvað óskaplega illa í frú Gerke, hún var óvenju skapvond alla daga. Kannski var það hitinn...það var hitabylgja um og yfir 30° á hverjum einasta degi.
Hún reifst og skammaðist í öllu og öllum, meira að segja mannanginn sem var búin að bera út póstin til okkar í fleiri ár (yndislegur eldri maður) fékk sinn skerf.
Einhvern morguninn hafði hann komið aðeins of seint með blöðin og eins og úr launsátri hafði hún stokkið á hann og rifið hann í sig í dágóðan tíma með andlegu ofbeldi.
Daginn eftir byrjaði nýr póstur.
Við vissum öll að maðurinn hennar, herr Gerke, elskaði að setjast niður með bjórflösku og fá sér vindil og hingað til hafði hún litið framhjá því að hann væri að stelast í smók með afa mínum úti á palli á kvöldin.
Annars sagði hún hverjum þeim sem heyra vildi að reykingar væru eingöngu iðkaðar af óbjargandi aumingjum og þegnum djöfulsins!
Það var á laugardegi sem allt breyttist, herr Gerke átti að selja stráhatta á markaðinum, ógeðslega ljóta hatta sem kerlinginn hafði djöflast við að hnýta. Hún var þess fullviss að þeir myndu rokseljast í þessari miklu sól sem herjaði á okkur og orsakaði sólsting hjá öðrum hvorum manni (að hennar sögn).
Ekki veit ég hvort mælirinn var bara orðin fullur hjá karlinum eða hvort hann fékk sólsting á markaðinum þennan dag.
Hann leit allavega eitthvað öðruvísi út þegar hann kom heim kl. 17 eftir að hafa staðið allan daginn með þessa ömurlegu stráhatta á markaðinum. Ég sver það að það voru eldglæringar í augunum á honum.
Hann hálf skransaði inn bílaplanið á gamla Renaultinum og skellti hurðinni með látum þegar hann gekk inn með kassa fullan af stráhöttum (hafði sem sagt ekki selt mjög mikið).
Fyrst heyrðum við kerlinguna öskra....en hún þagnaði snögglega þegar karlinn fór að öskra.
Afi og amma litu hvort á annað, þetta var eitthvað alveg nýtt, aldrei hafði karlinn gefið frá sér svo mikið sem eitt tíst.
Upphófst nú mikið rifrildi og var svo mikið fjör að afi gleymdi að horfa á uppáhaldsþáttinn sinn í sjónvarpinu.
Lætin stóðu yfir í tvo tíma og enduðu eins snögglega og þau byrjuðu.
Allt varð hljótt í húsinu.
Við heyrðum að einhver opnaði svalarhurðina út í garð. Eins og þjófar að nóttu læddumst við afi að stofuglugganum til að sjá. Amma aftur á móti sagðist ekki taka þátt í svona vitleysu.
Það sem við sáum þetta kvöld var alveg ótrúlegt.
Karlinn var að drösla skassinu á náttfötunum út í garð, hann var búin að kefla hana og setja límband yfir munninn á henni.
Hún barðist um eins og ljón, sparkaði í allar áttir og reyndi að öskra, en hljóðin sem komu undan límbandinu minntu helst á kvalinn sel.
Karlinn virtist helmingi hærri þarna í garðinum, tunglið átti líka sinn þátt í hvað þetta var allt svakalegt.
Eins og hræddir hérar störðum við afi yfir gluggakistuna á aðfarir karlsins.
Hann sagði ekki mikið, en á að líta var hann eins og sturlaður maður.
Kerlingin barðist um í dágóðan tíma og í látunum sparkaði hún af sér náttbuxunum. Nú lá hún þarna litla feita skassið, hálf nakin með úfið hár, uppglennt augu og lím yfir kjaftinum.
Karlinn stóð yfir henni sigri hrósandi og hló.......hann var greinilega að flippa!
Hlæjandi rauk hann inn í húsið en kom út jafn hraðan með stóran kassa.
Kassanum skellti hann á blettin við hliðina á emjandi kerlingunni.
Ég sá ekki hvað það var sem hann tók upp og veifaði framan í kerlinguna en var fljót að átta mig þegar hann kveikti á eldspítu.
Hann kveikti sér í ...ekki einum, heldur tveimur stórum vindlum og nú stóð hann þarna þessi hálf sturlaði maður og púaði þá báða framan í kerlinguna. Þetta var svo rosalegt, að á tímabili sáum við afi ekkert fyrir reyk. Hún drepur hann fyrir þetta, hvíslaði ég og leit á afa minn.
Ef hann drepur hana ekki á undan, svaraði afi og svo héldum við áfram að fylgjast með.
Ég sá heldur aldrei hvað varð um vindlastubbana, held að karlinn hafi hreinlega étið þá í öllu æðinu.
Næsta sem gerist er að karlinn dregur eitthvað upp úr kassanum sem fékk afa minn til að taka andköf.
Hvað?...hvað er þetta? ...hvísaði ég.
Ach du liebe zeit ....sagði afi minn, þetta eru vængirnir!
Aðfarirnar voru sko allsvakalegar þegar herra Gerke tróð ýlfrandi kerlingarskassinu í vængjaútbúnaðinn.
Nú skalt þú fá að fljúga gólaði hann tryllingslega......fljúga, fljúga fljúga.......HAHAHAHA!!!
Kerlingin passaði ekki í beislið sem vængirnir voru fastir á, enda langt, langt yfir kjörþyngd.
En karlinn gafst sko ekki upp, hætti ekki fyrr en hann var búin að koma þessum 3 leðurólum sem vængirnir voru á, utanum skassið og herða.
Nú breyttust hljóðin í kellunni..... hún hætti að hljóma eins og selur, en í stað blés hún einhverjum undarlegum hljóðum út um nefið eins og falskur lúður.
Karlinn var alveg orðin blár af æsingi og til að setja punktinn yfir i-ið þá klessti hann einum af ömurlegu stráhöttunum á hausinn á henni.
Þetta var alveg hreint ótrúleg sjón, frau Gerke var eins og vel vafin rúllupylsa, hálfnakin með vængi og stráhatt á hausnum og nú hófst gamanið hjá karlinum. Hann skutlaði kaðli yfir grein hátt upp í plómutréinu, batt síðan öðrum endanum um miðjuna á kerlingunni og byrjaði að hífa hana upp.
Ekki hafði ég haft hugmynd um að hann væri svona rosalega sterkur, allavega virtist hann ekki finna fyrir því að tosa hana upp í tréið.
Þegar hún var komin alla leið upp batt hann lausa endanum utan um tréið að neðan.
Nú dinglaði kerlingin þarna í trénu eins og pendúll og hljóðaði.
Nú skaltu fljúga þarna í nótt ógeðslega leðurblakan þín, öskraði karlinn.
Svo snéri hann sér við, strunsaði inn og skellti á eftir sér hurðinni.
Við heyrðum hann keyra í burt hálftíma síðar, nokkru seinna fórum við út í garð ásamt nokkrum nágrönnum okkar, til að bjarga kerlingunni.Herra Gerke kom aldrei aftur, hann sótti um skilnað viku seinna.
Ég frétti svo mörgum árum seinna að hann hefði gifst aftur........sömu konunni!!!
